Die Afrikanervolk staar al dekades lank ‘n onmiskenbare bedreiging in die gesig: die sistematiese fisieke uitwissing van ons mense. Plaasmoorde, wat dikwels met brutale geweld gepaard gaan, is nie maar net “misdaad” soos die hoofstroommedia dit wil voorstel nie – dit is ‘n doelgerigte aanval op ons volk se bestaan. Duisende Afrikaners, veral boere wat die ruggraat van ons landbou-erfenis vorm, is al op hul eie grond vermoor. Die barbaarsheid van hierdie aanvalle – marteling, verkragting, en verbranding – wys op iets dieper as blote diefstal. Dit is ‘n oorlog teen ons bloed.
Die statistieke vertel ‘n somber verhaal. Terwyl die regering en internasionale liggame swyg, bly die moordsyfer op blanke boere een van die hoogste ter wêreld vir enige bevolkingsgroep. Tog word dit afgemaak as “geïsoleerde voorvalle”. Hoe kan dit geïsoleer wees as ons gemeenskappe stelselmatig uitgedun word? Die stilte van die owerheid en die gebrek aan daadkragtige optrede is nie net nalatigheid nie – dit is medepligtigheid. Ons voorouers het hierdie land met hul sweet en bloed opgebou, en nou word hul nageslag uitgemoor sonder dat die wêreld ‘n oog knip.
Hierdie fisieke volksmoord is nie net ‘n aanval op individue nie, maar op die Afrikanervolk se reg om te bestaan. As ons nie nou opstaan en ons stemme verhef nie, sal daar binnekort niemand oor wees om ons saak te bepleit nie.
