Afrikaans, die taal van ons siel, word met opset uitgeroei. Hierdie pragtige taal, wat uit die smeltkroes van ons geskiedenis gebore is, word nou as ‘n oorbodige oorblyfsel behandel – ‘n hindernis in die pad van ‘n verengelse, verwaterde Suid-Afrika. Dit is nie net ‘n aanval op woorde nie, maar op die Afrikanervolk se kernidentiteit.
Die bewyse is oral. Afrikaanse universiteite, soos Stellenbosch en Pretoria, wat eens bastions van ons taal was, het onder druk geswig en Engels as die primêre onderrigtaal aanvaar. In die media word Afrikaans gemarginaliseer – TV-kanale en radiostasies wat ons taal gedra het, kwyn weg of word oorstroom met Engelse inhoud. Selfs in die sakewêreld word Afrikaanssprekendes gedwing om hul moedertaal prys te gee vir die “praktiese” Engels. Ons kinders groei op in ‘n wêreld waar hul eie taal as minderwaardig beskou word, en hul stemme word stilgemaak.
Hierdie linguistiese uitwissing is ‘n direkte aanslag op ons volk se eenheid en trots. Afrikaans is meer as net ‘n kommunikasiemiddel – dit is die draer van ons geskiedenis, ons humor, ons emosies. As ons taal sterf, sterf ‘n deel van ons siel saam daarmee. Ons moet weier om hierdie lot te aanvaar. Ons moet Afrikaans beskerm en koester, want dit is die laaste vesting van ons bestaan as ‘n volk.
